საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქები

შიო III

შიო III

სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი

მონასტრის მორჩილებიდან სრულიად საქართველოს კათოლიკოს პატრიარქობამდე შიო III-ის გზა სულიერი მსახურებისა და დიდი პასუხისმგებლობის ისტორიაა. 2026 წელს მისი აღსაყდრებით საქართველოს ეკლესიის ისტორიაში ახალი ეტაპი დაიწყო.

ილია II

ილია II

სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი

მის ლოცვაში საქართველო სუნთქავდა, მის სიტყვაში ხალხი ნუგეშს პოულობდა, მის კურთხევას კი თაობები გულით ატარებდნენ. ილია II დარჩა როგორც მშვიდი სინათლე, რომელმაც თითქმის ნახევარი საუკუნე რწმენის გზაზე გააცილა თავისი ერი.

დავით V

დავით V

სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი

ხუთი წელი პატრიარქობა, მაგრამ ექვსი ათწლეული მსახურება, ასეთია დავით V-ის ცხოვრების ჭეშმარიტი ზომა. სოფლის პატარა ტაძრიდან სვეტიცხოვლის საპატრიარქო ტახტამდე მან გაიარა გზა, რომელზეც საბჭოთა სახელმწიფომ ჩრდილი დააყენა, მაგრამ ვერ ჩააქრო. მისი სახელი ორ თარიღს შორის კი არ ცხოვრობს, იგი ცხოვრობს იმ ყოველდღიურ ლოცვაში, რომელსაც კაცმა თავისი მთელი სიცოცხლე დაუთმო, მიუხედავად იმისა, თუ რას მოუტანდა ხვალინდელი დღე.

ეფრემ II

ეფრემ II

სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი

მას წაართვეს სამშობლო, ტაძარი და თავისუფლება, მაგრამ ვერ წაართვეს მისი შინაგანი რწმენა. გადასახლების წლებმა მისი გზა შეაჩერა, მაგრამ ვერ დაასრულა, დაბრუნების შემდეგ იგი ისევ დადგა იმავე ადგილას, საიდანაც წაიყვანეს. მისმა ლოცვამ სემინარიის კარი გაუღო ახალგაზრდებს, რომელთაგან ერთი მოგვიანებით ნახევარი საუკუნით გახდა ეკლესიის მეთაური. ასეთია მემკვიდრეობა, რომელიც არც დევნას შეუძლია გატეხოს და არც დროს წაშალოს.

მელქისედეკ III

მელქისედეკ III

სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი

მან ცხოვრება წიგნსა და ლოცვას შორის გაინაწილა და ორივეს ერთნაირი ერთგულებით ემსახურა. ბოდბეში წმინდა ნინოს საფლავმა მისი ხელით დაიბრუნა სინათლე, ხოლო სიონში კვლავ გაისმა ქართული გალობა, რომელიც წლების განმავლობაში ჩუმად იყო. მისი მემკვიდრეობა ორმაგია — ერთი ინახება ტაძრის კედლებში, მეორე კი გვერდებში, სადაც ჰეროდოტეს ხმა ქართულად ჟღერს

კალისტრატე ცინცაძე

კალისტრატე ცინცაძე

სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი

ერთმა ხელმა წიგნი და ჯვარი ერთნაირი სიყვარულით ატარა, მეცნიერმა იცოდა, რომ ცოდნა ლოცვას არ ეწინააღმდეგება, არამედ აძლიერებს მას. ციხემ მისი სხეული შეზღუდა, მაგრამ ვერ შეაჩერა გზა, რომელიც ტობანიერის პატარა სოფლიდან სვეტიცხოვლის ტახტამდე მიდიოდა. დღეს, საუკუნის მერე, ეკლესიამ დაამტკიცა ის, რაც მისმა ცხოვრებამ უკვე თქვა, რომ მოთმინებით შესრულებული შრომა თავადაც წმინდანობაა.

ქრისტეფორე III

ქრისტეფორე III

სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი

მისი გზა მარტივი შეფასების საშუალებას არ იძლევა, ერთი მხრივ, ღარიბი სოფლის ბიჭი, რომელმაც ცოდნისთვის ბრძოლა გასწია და ქართული სიტყვა სკოლებში შეიტანა, მეორე მხრივ, პატრიარქი, რომელსაც ყველაზე მძიმე დროში მოუხდა გადაწყვეტილებების მიღება, რომელთა შეფასებაც თაობებს შორის დღემდე განსხვავდება. მისი ისტორია გვასწავლის, რომ ზოგჯერ ერთი ადამიანის ცხოვრება ერთდროულად შეიცავს სიკეთესაც და სიძნელესაც, და ჭეშმარიტი პატივისცემა ამ სირთულის აღიარებით იწყება, არა მისი დამალვით.

ამბროსი ხელაია

ამბროსი ხელაია

სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი

ხელისუფლებამ მისი სხეული ციხეს მისცა, მაგრამ სული ვერავინ დაატყვევა. მან იცოდა, რომ დუმილი უღალატებდა იმას, რაც ყველაზე წმინდა იყო, ამიტომ ხმა აღმართა მაშინ, როცა მართალი სიტყვა დევნასა და პატიმრობას ნიშნავდა. ღმერთს სული დაუტოვა, სამშობლოს გული, მტარვალებს კი მხოლოდ გვამი, და დღეს მისი ეს სიტყვები თაობებს ახსენებს, რომ სიმართლეს ციხის არ ეშინია.

ლეონიდე

ლეონიდე

სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი

საუკუნეზე მეტი დუმილის შემდეგ მან სვეტიცხოველში ერს ეკლესიის თავისუფლების ამბავი აუწყა. ის ხმა მაშინ გაისმა, როცა სამშობლოც თავისუფლების პირველ ნათელს ეხებოდა, მაგრამ გარიჟრაჟს ხანგრძლივი დღე არ მოჰყოლია. ლეონიდემ იცოდა, რომ თავისუფლება მხოლოდ მიღწევა კი არა, ყოველდღიური პასუხისმგებლობაცაა, ამიტომ ლოცვით, სიტყვითა და მოთმინებით იცავდა იმას, რაც ახლახან დაბრუნებოდა ქვეყანას. დღეს სიონის სიჩუმეში მისი ხსოვნა გვეკითხება, როგორ შევინარჩუნოთ რწმენა და ღირსება, როცა დრო ჩვენს სიმტკიცეს ცდის.

კირიონ II

კირიონ II

სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი

წლების განმავლობაში სამშობლოს შორიდან უყურებდა და წიგნებში, წერილებსა და ხელნაწერებში ინახავდა მასთან კავშირს. როცა საბოლოოდ დაბრუნდა, სვეტიცხოველმა თავისუფალი ეკლესიის პირველი მწყემსი მიიღო. დრომ მას ცოტა დაუტოვა, მაგრამ მისი მემკვიდრეობა დარჩა: გადარჩენილი წიგნები, აღზრდილი ახალგაზრდები და ეკლესია, რომელმაც კვლავ საკუთარი ხმით ილოცა. ასე დაბრუნდა თავისუფლება, ჯერ ლოცვად, შემდეგ კი დიდ მოლოდინად.